🌲 «Մաուգլիի» իրական պատմությունը. ո՞վ էր ջունգլիների տղան իրականում

Ռեդյարդ Քիփլինգի «Ջունգլիների գիրքը» ստեղծագործությունը հայտնի է աշխարհի միլիոնավոր երեխաների և մեծահասակների։ Գայլերի կողմից դաստիարակված տղայի պատմությունը շատերիս համար հեքիաթ է թվում, սակայն «Մաուգլիի» իրական պատմությունը ունի կոնկրետ պատմական նախատիպ։ Իրական կյանքը, ցավոք, շատ ավելի տխուր ու բարդ էր, քան գրքի գունեղ էջերը կամ հոլիվուդյան մուլտֆիլմերը։

🐺 Դինա Սանիչար. գայլերի հետ մեծացած տղան

Այն իրական անձնավորությունը, ով ոգեշնչել է հեղինակին, Դինա Սանիչարն էր՝ հնդիկ մի տղա, ում 1867 թվականին հայտնաբերել են որսորդները Հնդկաստանի Ուտար Պրադեշ նահանգի ջունգլիներում։

🔍 Ինչպե՞ս գտան «իրական Մաուգլիին»

Որսորդները նկատել էին, որ գայլերի ոհմակը հետևում է մի արարածի, որը քայլում էր չորսոտանի պես, բայց արտաքուստ մարդ էր։ Նրանք հետևեցին որջին և ծխի միջոցով դուրս բերեցին գայլերին ու մոտ վեց տարեկան երեխային։ Տղային տեղափոխեցին Սեկանդրայի որբանոց, որտեղ նրան տվեցին Սանիչար անունը, ինչը տեղի լեզվով նշանակում է շաբաթ՝ ի պատիվ այն օրվա, երբ նրան հիվանդանոց բերեցին։

🛑 Կյանքը մարդկանց միջավայրում. դժվար հարմարեցում

Ի տարբերություն հեքիաթային հերոսի, որը հեշտությամբ սովորեց մարդկային լեզուն և կանոնները, իրական կյանքում վայրի երեխաները գրեթե երբեք չեն կարողանում լիարժեքորեն ինտեգրվել հասարակությանը։

• Հաղորդակցման բացակայություն. Սանիչարը երբեք չսովորեց խոսել։ Նա մարդկային լեզվի փոխարեն արձակում էր գայլային հնչյուններ, կլանչոց և մռնչյուն։

• Սննդային սովորություններ. Տղան երկար ժամանակ հրաժարվում էր եփած սննդից։ Նա նախընտրում էր բացառապես հում միսը և կրծում էր ոսկորները՝ սրելով ատամները։

• Մարդկային սովորույթների մերժում. Նա չէր սիրում հագուստ կրել և հաճախ պատռում էր այն իր վրայից՝ նախընտրելով մնալ մերկ, ինչպես բնության գրկում։

🚬 Մարդկային միակ սովորությունը

Միակ մարդկային սովորությունը, որին Սանիչարը վարժվեց և նույնիսկ կապվեց, ծխախոտ ծխելն էր։ Ցավոք, հենց այս սովորությունն էլ դարձավ նրա առողջության վատթարացման պատճառներից մեկը։ նա մահացավ 1895 թվականին՝ մոտ 29 տարեկան հասակում, թոքախտից։

📚 Ի՞նչ է սովորեցնում մեզ այս պատմությունը

«Մաուգլիի» իրական պատմությունը ապացուցում է, որ մարդու ձևավորման համար վաղ շրջանի սոցիալական միջավայրը կենսական նշանակություն ունի։ Եթե երեխան կյանքի առաջին տարիներին զրկվում է մարդկային ջերմությունից և խոսքից, ապա բնությունը խլում է իրենը, և հետագայում այդ բացը լրացնելն անհնար է դառնում։

Ռեդյարդ Քիփլինգը վերցրեց այս ողբերգական պատմության հիմքը և այն վերածեց գեղեցիկ առասպելի՝ մարդու և բնության ներդաշնակության մասին, որը մինչ օրս հիացնում է մեզ։