🔵 Կենդանիներ, որոնց արյունը կապույտ է. Բնության զարմանահրաշ երևույթները

Մարդկանց և ողնաշարավոր կենդանիների մեծամասնության արյունը կարմիր է։ Այս գույնը պայմանավորված է հեմոգլոբինի բաղադրության մեջ առկա երկաթի օքսիդով, որը կատարում է թթվածնի տեղափոխման գործառույթը։

Սակայն բնությունը լի է անակնկալներով, և գոյություն ունեն արտասովոր էակներ, որոնց երակներով հոսում է կապույտ արյուն։ Այս երևույթը գիտականորեն հիմնավորված է և ունի իր հետաքրքիր նախապատմությունը։

🐙 Ո՞ր կենդանիներն ունեն կապույտ արյուն

Կապույտ արյունը հիմնականում հանդիպում է փափկամարմինների և հոդվածոտանիների որոշ տեսակների մոտ։ Այս խմբին են պատկանում հետևյալ ներկայացուցիչները.

• Ութոտնուկները և կաղամարները,

• Խեցգետնակերպերի որոշ տեսակներ,

• Սարդերը և կարիճները։

Թեև այս երևույթը վայրի բնության մեջ շատ լայն տարածում չունի, այն կենսական նշանակություն ունի նշված տեսակների գոյատևման համար։

🧪 Ինչու՞ է նրանց արյունը կապույտ

Այս կենդանիների օրգանիզմում երկաթի փոխարեն թթվածնի տեղափոխման համար պատասխանատու են պղնձի իոնները։ Երբ պղինձը միանում է թթվածնին, այն ստանում է բնորոշ կապույտ երանգ։

Այս գունակը ստացել է հեմոցյանին անվանումը (հունարեն «կիանոս» բառից, որը նշանակում է կապույտ)։ Ինչպես երկաթը մեր արյան մեջ, այնպես էլ պղինձն այս էակների մոտ ապահովում է հյուսվածքների շնչառությունը։

📜 Գիտական բացահայտումներ և պատմություն

Պղնձի մասնակցությունը շնչառական գործընթացներին առաջին անգամ հայտնաբերվել է 1885 թվականին։ Այս կարևորագույն գիտական բացահայտումը կատարել է անվանի բնագետ և ֆիզիոլոգ Իվան Սեչենովը։

Պղինձը համարվում է արյունաստեղծման գործընթացի կարևորագույն տարրերից մեկը, որն ապահովում է օրգանիզմի կենսունակությունը յուրահատուկ պայմաններում։

👤 «Կիանետիկ» մարդիկ. Առասպե՞լ, թե՞ իրականություն

20-րդ դարում տարածված էր մի վարկած, ըստ որի՝ գոյություն ունեն մարդիկ, որոնց արյան մեջ գերակշռում է պղինձը։ Նրանց անվանում էին «կիանետիկներ»։

Համարվում էր, որ նման մարդիկ ունեն ավելի ամուր առողջություն և բարձր դիմադրողականություն։

Ըստ այդ տեսության՝ կապույտ արյունն ունի ավելի բարձր մակարդելիություն։ Դա նշանակում է, որ վերքերն ավելի արագ են լավանում, իսկ ուժեղ արյունահոսության վտանգը նվազում է։ Պատմական զրույցները պատմում են ասպետների մասին, որոնք նույնիսկ ծանր վիրավորումից հետո շարունակում էին մարտը՝ առանց արյան կորստի։