⚠️ Փող տպելով աղքատությունը հաղթելու փորձերը և դրանց հետևանքները

Պատկերացրեք մի իրավիճակ, երբ պետությունը որոշում է պարզապես շատ փող տպել և բաժանել բոլորին՝ աղքատությունը վերջնականապես վերացնելու համար։ Թվում է, թե սա հանճարեղ և պարզ լուծում է, սակայն իրականում նման քայլը միշտ հանգեցնում է տնտեսական աղետի։

Տնտեսագիտության մեջ գոյություն ունի մի պարզ կանոն. եթե շուկայում ապրանքների քանակը չի ավելանում, բայց փողի զանգվածը կտրուկ աճում է, ապա դրամի արժեքը պարզապես փոշիանում է։ Ահա թե ինչպես են փող տպելով աղքատությունը հաղթելու փորձերը դարձել պատմության ամենադառը դասերը։

Գերմանիայի «թղթե» աղետը

Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո Գերմանիան հայտնվել էր ծանր պարտքերի տակ։ Կառավարությունը որոշեց պարզապես փող տպել՝ պարտավորությունները փակելու համար։ Արդյունքում 1923 թվականին երկրում սկսվեց հիպերինֆլյացիա։ Մարդիկ ռեստորանում ուտելիքի պատվիրելիս վճարում էին մի գին, իսկ ուտելուց հետո այն արդեն կրկնակի թանկ էր։

Զիմբաբվե. միլիարդատերեր՝ առանց հացի

2000-ականների կեսերին Զիմբաբվեի կառավարությունը ևս գնաց այս ճանապարհով։ Գները կրկնապատկվում էին յուրաքանչյուր 24 ժամը մեկ։ Իշխանությունները սկսեցին տպել 100 տրիլիոն դոլար անվանական արժեքով թղթադրամներ, որոնցով հնարավոր էր գնել ընդամենը մի քանի ձու։

Վենեսուելայի ժամանակակից փորձը

Նույնիսկ մեր օրերում Վենեսուելան բախվեց այս խնդրին։ Չնայած նավթի հարուստ պաշարներին, անվերջ փող տպելու քաղաքականությունը հանգեցրեց նրան, որ մարդիկ սկսեցին թղթադրամներից պայուսակներ հյուսել, քանի որ թղթի արժեքն ավելի բարձր էր, քան դրա վրա տպված գումարինը։

Ինչու՞ դա չի աշխատում

Երբ շրջանառության մեջ հայտնվում է ավելորդ գումար, ապրանքների պահանջարկը կտրուկ աճում է, իսկ առաջարկը մնում է նույնը։ Սա ստիպում է վաճառողներին բարձրացնել գները, ինչն էլ սպանում է դրամի գնողունակությունը։ Իսկական հարստությունը ստեղծվում է ապրանքների և ծառայությունների արտադրությամբ, այլ ոչ թե տպագրական մեքենայի միջոցով։

Այսպիսով, պատմությունը ցույց է տալիս, որ տնտեսական հրաշքներ չեն լինում, իսկ անվճար գումարի խոստումը հաճախ դառնում է աղքատության խորացման հիմնական պատճառը։