Ալիսիա Կիրակոսյան

Ալիսիա Կիրակոսյանը ծնվել է 1936 թվականի հուլիսի 13-ին Արգենտինայի Կորդովա քաղաքում՝ Մեծ եղեռնից փրկված վանեցի հայերի ընտանիքում։ Փայլուն կրթություն ստանալով Բուենոս Այրեսի ազգային համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետում՝ նա որոշ ժամանակ աշխատել է որպես փաստաբան և խաղացել համալսարանական թատրոնում, սակայն շուտով թողել է իրավաբանությունն ու ամբողջությամբ նվիրվել գրականությանը։ 1971 թվականին բանաստեղծուհին տեղափոխվել է Լոս Անջելես (ԱՄՆ), որտեղ էլ ապրել ու ստեղծագործել է մինչև կյանքի վերջը։

Կիրակոսյանը գրել և հրատարակել է ավելի քան 60 անուն գիրք՝ հիմնականում իսպաներեն, հայերեն և անգլերեն լեզուներով։ Նրա պոեզիան, որն աչքի է ընկնում փիլիսոփայական խորությամբ, մետաֆիզիկական պատկերներով և արդիական լեզվամտածողությամբ, արագորեն արժանացել է միջազգային ճանաչման։ Ֆրանսիացի մեծանուն գրող Ժակ Պրևերը նրան անվանել է «գիսավոր մի աստղ, մի արև, բանաստեղծության լավ մի պահ», իսկ Խորխե Լուիս Բորխեսը նշել է, որ նրա տողերում զգացվում է բացարձակ ճշմարտությունը։

1967 թվականին Ալիսիայի առաջին այցելությունը Հայաստան բեկումնային եղավ նրա կյանքում։ Այստեղ նա գտավ իր ինքնության արմատները, ինչը նոր էջ բացեց նրա ստեղծագործական կյանքում՝ ներշնչելով հայերենով գրված հրաշալի գործեր։ Ալիսիա Կիրակոսյանը մեծ ներդրում ունի հայ գրականության զարգացման և սփյուռքում ազգային արժեքների պահպանման գործում։ Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար նա պարգևատրվել է Մովսես Խորենացու մեդալով և արժանացել ՀՀ ԳԱԱ պատվավոր դոկտորի կոչման։ Տաղանդավոր բանաստեղծուհին մահացել է 2014 թվականի մայիսի 22-ին Լոս Անջելեսում։